Jakhalzen en gieren in het Balkangebergte
Het is november, ongeveer 10 graden, met zon en wolken. De komende dagen wordt opnieuw wat zon en bewolking voorspeld na de regen. Dit is het sein om naar de bergen te rijden in de hoop gieren, jakhalzen en misschien nog enkele verrassingen te fotograferen. Het is ongeveer twee uur rijden van mijn vakantiehuis, en ik zal er enkele dagen verblijven in een hotel in het bos. Ik had ook al de mensen van de NGO Fund for Wild Fauna and Flora verwittigd om te vragen of het mogelijk was slachtafval te voorzien nabij de hut.
's Ochtends moet je in de hut zijn vóór de raven actief worden, want die komen als eersten naar het voedsel. Nee, ik zou liegen: vaak zijn de jakhalzen al bij het vlees, maar zij komen meestal na een half uurtje terug. Kortom: het is belangrijk om één uur vóór zonsopgang in de hut te zijn zodat je de raven niet stoort. De gieren worden immers getriggerd door de aanwezigheid van raven.
Het is nog donker en het eerste "kruuu kruu" van de raven is altijd een goed teken. Tijdens het najaar, de winter en de vroege lente zijn de raven niet te tellen; ik schat soms rond de tachtig vogels. Dit is ook de beste periode om gieren bij de hut te krijgen. In die seizoenen bevinden de gieren zich vooral in de omgeving van de voederplaats, en dat heeft veel te maken met de weersomstandigheden. Gieren vliegen door gebruik te maken van thermiek. Tijdens warme dagen vliegen ze veel verder op zoek naar karkassen, vaak richting de Centrale Balkan. Buiten de broedperiode zijn er bovendien meer vogels aanwezig, en tijdens koude dagen hebben ze meer voedsel nodig.
Ook de eerste jakhalzen wagen zich opnieuw aan het slachtafval. Door de camera kan ik de raven en jakhalzen al waarnemen, maar het is nog te donker om te fotograferen. Al kan een groep opvliegende raven met een trage sluitertijd misschien wel iets opleveren.
De wind is stevig, en daar houden de gieren van. Zo kunnen ze zonder moeite door de lucht zweven en wanneer ze ergens geland zijn, hebben ze weinig moeite om bij onraad terug op de wieken te gaan. Door het smalle spiegelglas speur ik de hemel af en zie ik de eerste silhouetten van gieren. Wanneer er veel wind is, blijven ze langer in de lucht hangen terwijl ze het terrein afspeuren om te zien of het veilig is om te landen. Dit kan soms wel een uur duren. In die tijd is het spannend afwachten en moet je de lenzen heel zachtjes en minimaal bewegen wanneer je toch een jakhals tussen de raven wilt fotograferen. Eén fout en de gieren zullen niet landen.
Na verloop van tijd landen de eerste vale gieren. Ze kijken wat rond terwijl ook andere gieren neerstrijken, waaronder enkele monniksgieren.
De eerste gieren begeven zich naar het slachtafval; soms springen ze op of vliegen ze even weg wanneer een jakhals chargeert. Ik probeer geconcentreerd de acties te volgen in de hoop enkele mooie opnames te maken. Soms wordt alles verstoord door honden. De gieren trekken zich dan wat verder terug en wachten geduldig af. Een moedige jakhals durft toch soms iets proberen mee te pikken, wat soms afgestraft wordt wanneer de hond op zijnbeurt chargeert. Ik heb al meegemaakt dat verschillende jakhalzen een hond verjaagden, maar dit keer waren meerdere honden aanwezig.
Wanneer er slachtafval wordt geleverd, duid ik meestal verschillende plaatsen aan om het voedsel te leggen, redelijk ver uit elkaar. Op die manier hebben de jakhalzen en gieren uitwijkmogelijkheden. Bij een volledig karkas is dat natuurlijk niet mogelijk. Men voedert altijd een karkas wanneer er één beschikbaar is; anders brengt men slachtafval.
Nog een interessant gegeven: in mei zijn de eerste lammergieren geïntroduceerd in het natuurreservaat Sinite Kamani, ongeveer 50 km van mijn gierenhut. De lammergier verblijft nu regelmatig in de omgeving van de hut. Hij is gezenderd en om de 25 minuten kan men zijn locatie aflezen. Terwijl ik in de hut zat, vloog hij in de buurt van de voederplaats, al heb ik hem niet kunnen observeren. Enkele weken geleden was hij wel al eens op een karkas voor de gierenhut. Dit belooft voor de toekomst: volgend jaar in mei zal men opnieuw enkele lammergieren uitzetten op dezelfde locatie.
In 2026 kan je mee op fotoreis naar het Balkangebergte, van 1 tot 8 november. Een exclusieve fotoreis waarin gieren, roofvogels, jakhalzen en herfstlandschappen garant staan voor prachtige foto's en een onvergetelijke natuurbeleving.
Bij interesse: Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.

Jackals and Vultures in the Balkan Mountains

It is November, around 10 degrees, with sun and clouds. The coming days are forecast to bring more sun and cloudiness after the rain. This is the signal to drive into the mountains in the hope of photographing vultures, jackals, and perhaps a few unexpected surprises. It's about a two-hour drive from my holiday home, and I will stay for a few days in a hotel in the forest. I had already informed the people from the NGO Fund for Wild Fauna and Flora to ask whether it would be possible to provide slaughter waste near the hide.

In the morning, you must be in the hide before the ravens become active, as they are always the first to come to the food. No, to be honest: the jackals are often already at the meat, but they usually return after about half an hour. In short: it is important to be in the hide one hour before sunrise so you don't disturb the ravens. The vultures are triggered by the presence of ravens.

It is still dark, and the first "kruuu kruu" of the ravens is always a good sign. During autumn, winter, and early spring the ravens are countless; sometimes I estimate around eighty birds. This is also the best period to attract vultures to the hide. During these seasons, the vultures stay mostly in the vicinity of the feeding site, which is strongly related to weather conditions. Vultures fly by using thermals; on warm days they travel far in search of carcasses, often toward the Central Balkan. Outside the breeding season there are also more birds present, and during cold days they need more food.

The first jackals also return to the slaughter waste. Through the camera I can already see the ravens and jackals, although it is still too dark to take photos—although a group of ravens taking off might work with a slow shutter speed.

The wind is strong, and vultures love that. It allows them to soar effortlessly, and once they have landed, it takes very little effort to take off again if they feel threatened. Through the narrow one-way glass I scan the sky and spot the first silhouettes of vultures. When it is windy, they stay in the air longer, scanning the terrain to see if it is safe to land. This can take up to an hour. During that time it is a tense wait, and you must move the lenses as gently and minimally as possible if you want to photograph a jackal among the ravens. One mistake and the vultures will not land.

Eventually, the first Griffon Vultures land. They look around while more vultures arrive, including some Cinereous Vultures.

The first vultures approach the slaughter waste; sometimes they jump up or fly off briefly when a jackal charges. I try to follow all the action with full concentration, hoping to capture some good shots. Sometimes everything gets disturbed by dogs. The vultures move further away and wait for their turn. A brave jackal occasionally dares to try and snatch something, which can end badly if the dog charges. I have seen several jackals chase off a dog before, but this time there was only one dog present.

When slaughter waste is delivered, I usually indicate several different spots to place it, spread far apart. This gives both jackals and vultures more space and escape routes. With a full carcass this is, of course, not possible. A carcass is always fed when available; otherwise slaughter waste is brought.

Another interesting fact: in May, the first Bearded Vultures were released in the Sinite Kamani Nature Reserve, about 50 km from my vulture hide. The Bearded Vulture now regularly visits the area around the hide. It is fitted with a transmitter, and its location can be read every 25 minutes. While I was in the hide, it flew near the feeding site, although I did not manage to observe it directly. A few weeks ago, however, it did visit a carcass at the hide. This bodes well for the future: next May, more Bearded Vultures will be released at the same location.

In 2026, you can join a photography trip to the Balkan Mountains, from 1 to 8 November. An exclusive photo adventure where vultures, birds of prey, jackals, and stunning autumn landscapes guarantee beautiful images and an unforgettable nature experience.
Interested? Contact: Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.

jakhals op de uitkijk

Raaf in vlucht in het Balkangebergte

Opvliegende raven in de vroege ochtend

Monniksgier boven Kotel

Een vliegende monniksgier, gadegeslagen door een jakhals.

kibbelende raven

Vale gieren in afwachting tot de hond verdwijnt

Dreigende jakhals

Meetjeslandkalender 2026

De nieuwe Meetjeslandkalender is er!
Oktober is traditioneel het moment om de nieuwe Meetjeslandkalender voor te stellen.
Samen met Natuurpunt en Partners Meetjesland brengen we elk jaar een kalender uit om de natuur van het Meetjesland te promoten én te beschermen.
De coverfoto van dit jaar toont een boomklever. Deze vogels leven vooral in oude bossen met veel dood hout. Ze gebruiken graag verlaten spechtennesten, waarvan ze de opening deels dichtmetselen. Zo kunnen ze er zelf nog net in en uit, maar houden ze roofdieren op afstand. In de winter laten boomklevers zich goed fotograferen op voederplaatsen aan de bosrand.
Ook de grote zilverreiger is in de winter niet te missen in het Meetjesland. Je ziet deze elegante vogels vaak in natte gebieden zoals de Meetjeslandse Kreken, de Oude Kalevallei, de Moervaartvallei en de Poekebeekvallei.
Een ander bijzonder diertje op de kalender is de greppelsprinkhaan. Deze zeldzame sprinkhaan komt niet in elk grasland voor. Ze houden van ruige graslanden met struiken aan de rand en kunnen niet overleven in terreinen die te vaak of te kort gemaaid worden. De eitjes hebben namelijk twee jaar nodig om zich te ontwikkelen. De foto van deze soort werd genomen langs de Braakmanstraat in Assenede, waar schapenbegrazing zorgt voor een gevarieerde en biodiverse vegetatie.
In september verschijnen dan weer de paddenstoelen, die als het ware uit de bosbodem tevoorschijn getoverd worden. Het Meetjesland, met zijn vele vochtige bossen, biedt de ideale omstandigheden voor een rijke variatie aan soorten.
De foto van de vliegende kerkuil in een prachtige, historische schuur toont een jonge uil. Het was november, en op dat moment hadden het kerkuilenkoppel drie jongen die net aan het uitvliegen waren.
Kerkuilen voeden zich uitsluitend met muizen, in tegenstelling tot veel andere uilensoorten. Dat jaar waren er in de lente echter nauwelijks muizen te vinden. Pas in de zomer herstelde de muizenpopulatie zich gedeeltelijk, waardoor het koppel pas in de late zomer begon te broeden. Het gevolg was dat de jonge kerkuilen pas in november hun eerste vlucht maakten.

De kalender is te verkrijgen op volgende locaties in het Meetjesland, https://www.npmeetjesland.be/meetjeslandkalender/

Boomklever

grote zilverreiger

greppelsprinkhaan

kerkuil

De Gierenhut in Bulgarije
Geschiedenis
De gierenhut bevindt zich in het Balkangebergte in Bulgarije. Sinds 2000 is de NGO Fund for Wild Flora and Fauna actief in dit gebied met het herintroduceren van gieren rond de regio Kotel.
Enkele jaren geleden kwam ik in contact met deze NGO. Op een gegeven moment vroegen ze me of ik interesse had om een terrein van hen te huren in de bergen — een ideale plek voor een voederplaats voor gieren, en ook geschikt om een fotohut te plaatsen.
In 2022 kocht ik een container. In het najaar van 2023 werd deze verbouwd tot een volwaardige fotohut en verhuisd naar zijn definitieve locatie. In februari 2024 werd de witte container in camouflagekleuren geschilderd en in de lente werd de hut verder afgewerkt.
De foto-openingen zijn voorzien van aluminium frames met camouflageslurven voor de lenzen. Aan de bovenrand van elke opening heb ik spiegelglas geplaatst om goed zicht op het terrein te behouden zonder de dieren te storen.Sinds de zomer van 2025 is de hut uitgerust met zes comfortabele bureaustoelen en zijn er altijd grondstatieven aanwezig. Er is ook een plan om een kleine aanbouw met toilet te realiseren. De hut biedt plaats aan maximaal zes fotografen.
________________________________________
Bezoekers
Inmiddels hebben al meerdere groepen gebruik gemaakt van de hut. Door de jaren heen heb ik veel ervaring opgedaan met de soorten en aantallen dieren die de voederplaats bezoeken.
De jakhals is bijna altijd van de partij. Het hoogste aantal dat ik recent tegelijk zag was 12 jakhalzen, en dat was nog maar een week geleden.
Gieren komen regelmatig naar de voederplaats, met de grootste kans in de herfst, winter en het vroege voorjaar. Het gaat vooral om vale gieren (soms tot wel 90 exemplaren), vaak vergezeld door enkele monniksgieren.
De aasgier is maar af en toe aanwezig. In de toekomst maken we ook kans op lammergieren, aangezien er momenteel een herintroductieproject loopt.
Zeearenden worden af en toe gezien op de voederplaats. Raven zijn altijd aanwezig, vooral in de winter, wanneer hun aantal kan oplopen tot meer dan 50. In de lente van 2025 werd ook een keizerarend regelmatig gezien. In de herfst en winter bezoeken ook bonte kraaien de plek.
________________________________________

Toekomst voor siesels
Samen met de NGO willen we het terrein van de voederplaats geschikt maken voor siesels. Het terrein is een steppe-achtig landschap dat begraasd wordt door paarden, koeien en schapen — ideaal voor siesels. Het is de bedoeling om siesels (Europese grondeekhoorns) vanuit de vallei te herintroduceren.
Deze lente zagen we in de vallei nabij de boerderij van de NGO (waar veel siesels leven) op hetzelfde moment: twee zwarte wouwen, een bastaardarend, een schreeuwarend, een dwergarend en een keizerarend — naast de gebruikelijke gieren en raven. Roofvogels jagen graag op siesels, en hun aanwezigheid trekt dan ook extra soorten aan.
________________________________________

Fotoreizen

Regelmatig organiseer ik fotoreizen naar dit unieke gebied, in de verschillende seizoenen. Ik vraag om te voederen en breng de gasten met een Land Cruiser naar de hut — wat op zich al een beleving is.
Vanuit de hut fotograferen we jakhalzen en gieren, maar in de vallei naast de NGO-boerderij kunnen we ook siesels, tapuiten, hoppen en smaragdhagedissen vastleggen.
In de lente zet ik in de vallei een partytent op die dienstdoet als koffiebar. Het hotel waar we verblijven ligt in een bos waar in het voorjaar vliegende herten gefotografeerd kunnen worden.
In de herfst zijn de bergen prachtig door de intense herfstkleuren. Naast het fotograferen van gieren en jakhalzen besteden we dan ook aandacht aan landschapsfotografie.
De winter kan uitdagend zijn: bij hevige sneeuwval is het soms onmogelijk om met de Landcruiser tot aan de hut te rijden. De hut is ook te voet bereikbaar, het is weliswaar een stevige klim van een half uur. Maar zeg nu zelf — wie droomt er niet van om jakhalzen of gieren te fotograferen in een maagdelijke witte sneeuwvlakte?
________________________________________

Zelf een reis organiseren?
Wil je zelf met een foto- of vriendengroep een reis naar het Balkangebergte organiseren? Neem dan gerust contact met me op — ik begeleid jullie graag ter plaatse.
________________________________________

Volgende fotoreis
De eerstvolgende fotoreis met als thema gieren, jakhalzen en landschappen vindt plaats van 22 tot 29 november 2025, met verblijf in het hotel.
Voor meer informatie: Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.

The Vulture Hide in Bulgaria
History
The vulture hide in Bulgaria is located in the Balkan Mountains. Since 2000, the NGO Fund for Wild Flora and Fauna has been active in reintroducing vultures into the Balkan Mountains near the town of Kotel. A few years ago, I came into contact with the NGO. At some point, they asked me if I would be interested in renting a piece of land they own in the mountains — an ideal spot for a vulture feeding station and the potential location for a vulture hide.
In 2022, I bought a container, which was converted into a photo hide in the autumn of 2023 and transported to its final location. In February 2023, the white container was painted in camouflage colors, and in the spring, further finishing touches were added. The photo windows were fitted with aluminum frames, each with a lens sleeve for camouflaging the camera gear. At the top of the window openings, I installed one-way mirror glass to provide a good view of the area.
Since the summer of 2025, the hide is equipped with six comfortable office chairs and ground-level tripods. There are plans to build a small extension outside the hide to serve as a separate toilet area. The hide can accommodate up to six photographers.
Visitors
Several groups have already used the hide. Over the years, I've gained experience in observing the numbers and species that come to the feeding site. Jackals are almost always present — the highest number recorded recently was 12 individuals, just one week ago. Vultures regularly visit the feeding station, especially in autumn, winter, and early spring. These are mainly Griffon Vultures — sometimes as many as 90 birds — and usually also a few Black Vultures feeding on carcasses or slaughter waste. Egyptian Vultures have also been seen, though only sporadically.
There is potential for Bearded Vultures in the future, as a reintroduction project is currently underway. White-tailed Eagles also occasionally visit the feeding site. Ravens are always present, and in winter, their numbers can exceed 50 individuals. In spring 2025, an Imperial Eagle was also regularly seen at the feeding site. Hooded Crows come to the feeding area in autumn and winter.
Future for Golden Eagles and Sousliks
We plan to adapt the site to be suitable for European Sousliks (ground squirrels) by introducing a small population from the valley onto the feeding grounds. The feeding area is a steppe-like environment regularly grazed by horses, cattle, and sheep, making it very suitable for Sousliks.
This spring, in the valley near the NGO's farm where many Sousliks live, we observed, at the same time, two Black Kites, an Eastern Imperial Eagle, a Lesser Spotted Eagle and a Booted Eagle — alongside the usual vultures and ravens. These raptors eagerly prey on the Sousliks.
Photo Tours
I regularly organize photography trips to this unique area during various seasons. I handle the feeding and transport guests to the hide using a Land Cruiser — an experience in itself. Besides photographing jackals and vultures from the hide, guests can also photograph Sousliks, Wheatears, Hoopoes, and Emerald Lizards in the valley near the NGO's farm.
In spring, I set up a party tent in the valley, which serves as a coffee bar. The hotel where we stay is located in a forest where stag beetles can be photographed during spring. In autumn, the mountain slopes become breathtakingly beautiful with their intense fall colors. During that time, besides photographing vultures and jackals, we also focus on landscape photography.
Winter can be a challenge due to snowfall, which sometimes makes it impossible to reach the hide by car — in such cases, a 30-minute walk is required. But who wouldn't dream of photographing jackals or vultures in a pristine snowy landscape?
Feel free to contact me if you'd like to organize a trip to the Balkan Mountains with your own group of photographers or friends — I'd be happy to guide you.
Next Photo Tour
The next trip, focused on vultures, jackals, and landscapes, will take place from November 22 to November 29, 2025, with accommodation in the hotel.
For more information, email: Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.

Monniksgier en vale gier in dreighouding

Jakhals tussen vale gieren

Monniksgier met vale gieren en overvliegende raaf

Herfstlandschap in het Balkangebergte

Herfstlandschap tijdens de avondschemering

Herfstlandschap met ondergaande zon vanop een prachtig panoramapunt

Herfstlandschap met drone gefotografeerd

De fotohut met omgeving

De fotohut met de landcruiser met zicht op de voederplaats

Het interieur van de fotohut met de bureaustoelen 

Het hotel waar we verblijven met de groepen tijdens de fotoreizen in het Balkangebergte

De Transhumance in Bulgarije
Vorige zomer, in augustus 2024, had ik het geluk een dag mee te stappen met een kudde schapen in het Balkangebergte in Bulgarije.
De NGO FWFF (Fund for Wild Flora and Fauna) is Bulgaarse een organisatie die zich inzet voor biodiversiteit en verantwoordelijk is voor de herintroductie van gieren in de Kresna-kloof en in Kotel. In het verlengde van deze herintroductie zet men zich in voor het herstel van ecologische processen in Bulgarije.
De schaapskudde telt ongeveer 1.000 dieren en wordt ingezet voor natuurbeheer. Rond de boerderij van de NGO worden de bergweiden begraasd door verschillende soorten vee, zoals runderen, paarden en schapen. Vroeger werd het vee verplaatst om altijd toegang te hebben tot voldoende graslanden. Deze verplaatsingen waren seizoensgebonden, duurden meerdere dagen en stonden bekend als de transhumance. Dit is een cyclische verplaatsing van het vee van de winter- naar de zomerweiden.
De transhumance is een eeuwenoude traditie die van groot belang was voor zowel het landschap als het ecosysteem. Deze traditie kwam veel voor in het zuiden van Europa, onder andere in Italië, Spanje en op het Balkanschiereiland. Sinds 2019 is de transhumance erkend als immaterieel cultureel erfgoed door UNESCO.
Gieren, wolven en andere aaseters profiteerden van de transhumance, omdat er onderweg vaak enkele verzwakte dieren stierven. Door de begrazing ontstond er een mozaïeklandschap dat de biodiversiteit bevorderde.
De NGO probeert deze oude traditie nieuw leven in te blazen, en hopelijk vormt deze stap het begin van een hernieuwde en duurzame traditie.

Meer foto's zijn te zien op mijn instagram ludogoossensnatuurfotos

Transhumance in Bulgaria
Last summer, in August 2024, I was fortunate enough to spend a day walking with a flock of sheep in the Balkan Mountains of Bulgaria.
The NGO FWFF (Fund for Wild Flora and Fauna) is an organization dedicated to biodiversity and is particularly known for reintroducing vultures in the Kresna Gorge and in Kotel, Bulgaria. In line with this reintroduction, the organization also works to restore ecological processes in the country.
The flock consists of approximately 1,000 animals and is used for nature conservation purposes. Around the NGO's farm, the mountain pastures are grazed by various livestock such as cattle, horses, and sheep. In the past, livestock was moved regularly to ensure sufficient access to grazing land. These seasonal movements took place over several days and were known as transhumance — the cyclical migration of livestock between winter and summer pastures.
Transhumance is an ancient tradition that played a crucial role in shaping both landscapes and ecosystems. It was a common practice in southern Europe, including Italy, Spain, and the Balkan Peninsula. Since 2019, UNESCO has recognized transhumance as Intangible Cultural Heritage.
Vultures, wolves, and other scavengers benefited from transhumance, as a few weakened animals typically died along the way. Grazing also created a mosaic landscape that supported biodiversity.
The NGO is working to revive this age-old tradition, and hopefully, this marks the beginning of a renewed and meaningful custom.

Трансхуманцията в България
Миналото лято, през август 2024 г., имах щастието да прекарам един ден, вървейки с стадо овце в Стара планина, България.
НПО FWFF (Фонд за дива флора и фауна) е организация, посветена на опазването на биологичното разнообразие и е особено известна с повторното въвеждане на лешояди в Кресненското дефиле и в Котел. В допълнение към тази дейност, организацията работи и за възстановяване на екологични процеси в страната.
Стадото наброява около 1000 животни и се използва за природозащитни цели. В района около фермата на НПО-то, планинските пасища се използват за паша от различни видове добитък – крави, коне и овце. В миналото добитъкът е бил преместващ сезонно, за да има достъп до достатъчно пасища. Тези придвижвания са продължавали с дни и са били известни като трансхуманция – цикличното придвижване на добитък от зимни към летни пасища.
Трансхуманцията е древна традиция, която е играла важна роля в оформянето както на пейзажа, така и на екосистемите. Тя е била обичайна практика в южна Европа – включително в Италия, Испания и на Балканския полуостров. От 2019 г. трансхуманцията е призната от ЮНЕСКО за нематериално културно наследство.
Лешоядите, вълците и други мършоядни животни са се възползвали от трансхуманцията, тъй като по пътя често са умирали изтощени животни. Пашата е създавала мозаечен пейзаж, който е подпомагал биологичното разнообразие.
НПО-то се стреми да възроди тази древна традиция, и се надяваме това да е началото на едно ново и устойчиво възраждане

Bulgarije barst van de vlinders, en dat was tijdens onze fotoreis in juni niet anders.

Na een onweersbui vormen zich op de veldwegen vaak plassen, die ware trekpleisters blijken voor vlinders. Op de modder rond zo'n plasje verzamelen zich soms tientallen, zelfs honderden vlinders. Ze zijn dol op de mineralen in de natte grond — een gedrag dat in het Engels "mudling" wordt genoemd.
Midden juni konden we onze ogen niet geloven: rond één enkele plas telden we meer dan 200 vlinders! Vooral koningspages waren in de meerderheid, maar ook bosparelmoervlinders en knoopkruidparelmoervlinders, kleine koolwitjes en boswitjes, heideblauwtjes, dwergdikkopjes en zwartsprietdikkopjes maakten hun opwachting.
Vanaf halverwege juni waren koningspages overal te zien, vooral op nectarplanten zoals de vele distelsoorten die in het Bulgaarse platteland overvloedig voorkomen. Het zijn echte juweeltjes van vlinders — groot, wit of crèmekleurig met zwarte dwarsstrepen en met twee sierlijke staartjes aan hun vleugels.
De waardplanten van de koningspage zijn verschillende soorten pruimen, en laat dat nu net een van de meest voorkomende fruitbomen in Bulgarije zijn. De soort vliegt van mei tot en met september, verspreid over drie generaties. Ze komt voor in heel Zuid- en Midden-Europa. De dichtstbijzijnde populatie bevindt zich in Duitsland, in het Rijndal en Ahrdal ten zuiden van Bonn.
De foto's zijn genomen met een Sigma 180 mm macro-objectief en een Nikon 14 mm groothoeklens.

Bulgaria is teeming with butterflies, and our recent photo trip in June was no exception.

After a thunderstorm, puddles often form along the country roads, and these quickly become gathering spots for butterflies. Dozens — even hundreds — of them flock to the mud around the water. They're drawn to the minerals in the damp soil, a behavior known in English as "mudling."
In mid-June, we could hardly believe our eyes: we counted over 200 butterflies around a single puddle! Swallowtails were by far the most numerous, but whites, blues, and skippers were also present.
From mid-June onwards, swallowtails were everywhere, especially on nectar-rich plants like the many species of thistles that are so common in the Bulgarian countryside. These butterflies are true gems — large, with two elegant tails on their wings.
The host plants of the swallowtail include various types of plum trees, which happen to be among the most common fruit trees in Bulgaria. The species flies from May through September in three generations and is found throughout Southern and Central Europe. The nearest population is in Germany, in the Rhine and Ahr valleys just south of Bonn.
The photos were taken with a Sigma 180 mm macro lens and a Nikon 14 mm wide-angle lens.

България изобилства от пеперуди и нашето последно фотографско пътуване през юни не беше изключение.

След гръмотевична буря често се образуват локви по селските пътища, които бързо се превръщат в място за събиране на пеперуди. Десетки, дори стотици от тях се струпват върху калта около водата. Те са привлечени от минералите в влажната почва – поведение, известно на английски като „mudling".
В средата на юни едва повярвахме на очите си: преброихме над 200 пеперуди около една-единствена локва! Най-многобройни бяха кралските опашати (Papilio machaon), но имаше и бели, сини и дебелоглавки пеперуди.
От средата на юни нататък кралските опашати се виждаха навсякъде, особено върху нектароносни растения като многобройните видове магарешки бодил, които са често срещани в българската провинция. Това са истински бижута сред пеперудите – големи, с две елегантни опашки на задните си крила.
Хранителните растения на тези пеперуди са различни видове сливи – дървета, които са сред най-разпространените овошки в България. Видът лети от май до септември в три поколения и се среща в цяла Южна и Централна Европа. Най-близката популация извън България се намира в Германия – в долините на Рейн и Ар край град Бон.
Снимките са направени със Sigma 180 mm макро обектив и Nikon 14 mm широкоъгълен обектив.