De lente is in alle hevigheid uit zijn voegen aan het barsten.

Ik had geluk deze avond. Ik kreeg een telefoon van een boswachter met de vraag of ik interesse had om een reekalf te fotograferen. Ik liet alles vallen en sprong de auto in.

De boswachter had gezien waar de reegeit haar kalfje had achtergelaten en wist precies waar het kalfje lag.

Op een gegeven moment zagen we een klein hoopje liggen, het was het reekalf. Vertederend mooi lag het kalfje op een bolletje in het gras. Het enige wat het diertje kan doen is stil blijven liggen. De reegeit verwittigd haar kalf bij gevaar en dan weet het kalfje dat het zich moet drukken. De eerste twee weken zijn de kalfjes zeer kwetsbaar, ze blijven nu vooral in dekking en scheiden ook geen geur af om de predatoren niet in verleiding te brengen. Meestal heeft een reegeit twee kalfjes en ze wegen gemiddeld 2 kg. Waarschijnlijk was het nog een jonge reegeit want ze had maar 1 jong.

Nooit mag je een reekalf aanraken, op die manier bestaat de kans dat de reegeit het kalfje zal afstoten vanwege de geur. Het gebeurd regelmatig dat mensen ter goeder trouw een kalfje naar het asiel brengen in de veronderstelling dat het kalfje verlaten was. De eerste tien dagen blijft het kalfje in dekking, de reegeit zal nooit ver weg zijn want ze komt zeer regelmatig naar het kalfje om het te zogen.