Begin februari kwam ik aan in Bulgarije. Toen ik uit het vliegtuig stapte, viel meteen op dat het er verrassend zacht was — zelfs warmer dan in België. Uit ervaring wist ik echter dat dat snel kon veranderen, en zo geschiedde.

Ik volg het weer op de voet. Al enkele dagen werd sneeuw voorspeld, met temperaturen onder de –10 °C. Daar keek ik eerlijk gezegd naar uit, want fotografisch kan dat een enorme meerwaarde betekenen.

Zondagavond doken de temperaturen flink naar beneden. Ik ging slapen met een dun laagje sneeuw. De verschillende schuilhutten — uiteraard van Buteo Photogear — had ik al klaargezet en alle camerabatterijen waren volledig opgeladen.

Maandagochtend lag er een prachtig sneeuwtapijt. De takken van de bomen waren afgezoomd met een fijn wit randje. Het bleef de hele dag sneeuwen, en dat is hét moment om te fotograferen: sneeuw geeft net dat tikkeltje extra.

Mijn focus lag vooral op actiebeelden. In combinatie met vallende sneeuwvlokken levert dat vaak verrassend mooie resultaten op. Qua soorten was het niet bijzonder, maar de omstandigheden waren uitstekend. Zowel de grote bonte specht als de Syrische bonte specht lieten zich regelmatig zien. Meestal nam de grote bonte specht een zonnebloempit en vloog ermee naar de notenboom. Telkens volgde hij dezelfde route, wat me toeliet om met succes een vluchtfoto te maken. Ook de vinken deden hun best, en het werd helemaal magisch wanneer ze bijna verdwenen onder de sneeuw die als confetti van hoger gelegen takken naar beneden dwarrelde.

Op wandelafstand van het vakantiehuis bevindt zich nog een fotohut met een poel. Vanaf dag één had ik daar meerdere keren vlees gelegd, dat telkens de volgende dag verdwenen was. Aangezien het dorp niet ver ligt en er ook honden rondlopen, hoopte ik dat ik geen hond aan het voederen was — iets wat me in het verleden al eens overkomen is. Dankzij de sneeuw kon ik eindelijk nagaan wie de "daders" waren. Volgens mij geen honden, maar een andere hondachtige. In stilte hoopte ik op jakhalzen.

Dinsdag nam ik rond 15.45 uur plaats in de hut. Er lag nog steeds een mooie laag sneeuw, maar omdat de temperaturen opnieuw positief werden, zou die snel verdwijnen. Als ik een jakhals in de sneeuw wilde fotograferen, mocht ik niet langer wachten.

Na ongeveer 45 minuten zag ik beweging tussen de kale struiken. En ja hoor: een jakhals — zelfs twee. Waarschijnlijk een paartje, samen op zoek naar voedsel. Terwijl ik nauwelijks durfde te bewegen, kwam één van hen steeds dichterbij. Zeer alert keek hij me regelmatig recht aan. Ik zat achter spiegelglas, maar toch had ik het gevoel dat hij wist dat er iemand in de hut zat. Uiteindelijk ging hij (of zij) weer weg, zonder het stuk vlees mee te nemen. Ik ben er echter van overtuigd dat de jakhals die nacht zou terugkomen.

Opnieuw zo'n puur adrenalinamoment.

Een korte getuigenis van een natuurfotograaf in de winter in Bulgarije.

Grote bonte specht in vlucht

V

Vink onder confetti van sneeuw

Jakhals

Jakhals