• image
  • image
  • image

The last frontier

Alaska, de grootste staat van Amerika, was mijn reisbestemming. Met een 4-koppig gezelschap hebben we gedurende 3 weken Alaska bezocht. Twee weken een rondreis met een motorhome en de laatste week met een binnenvlucht naar Katmai Nationaal Park, waar we op een camping verbleven.

 Enkele persoonlijke indrukken over Alaska, zeer vriendelijke mensen, verlaten wegen, zelfgetimmerde krakkemikkige huisjes met steeds een aantal autowrakken in de tuin, en last but not least een wildernis om stil van te worden.

Immense bergmassieven doorsneden door vele gletsjers, bossen en toendra die verder reiken dan de horizon. Brede riviervalleien en moerassen. In het zuiden reiken de bergen en gletsjers tot in de zee en vormen prachtige fjorden.

Eind augustus waren we in Denali Nationaal Park, door de intense herfstkleuren stond dit gebied als het ware in vuur en vlam. Denali is een berggebied, de Mount Mc Kinley is met zijn 6194m de hoogste berg van Noord-Amerika. Dagelijks konden we Bruine beren waarnemen die druk in de weer waren met het eten van bessen, ook hadden we verschillende ontmoetingen met Elanden, Kariboes, Dall Sheeps en Grondeekhoorns.

In het zuiden in de buurt van Seward waren de Zeeotters de attractie. Zeer galant bewegen ze in het water, de rollende beweging die ze op sommige momenten steeds herhalen deed me denken aan een choreografie.

Katmai Nationaal Park was onze laatste bestemming. Dit gebied is enkel te bereiken met een watervliegtuig. In zware storm zijn we veilig geland op het meer nabij Brooks Camp. Brooks Camp bestaat uit een aantal lodges een camping en een cafetaria. Bij aankomst wordt iedereen voorbereid door de rangers over hoe je moet omgaan met de beren. Ook op Brooks Camp zelf kan je beren tegen het lijf lopen.

Dit is het gebied bij uitstek voor de Beren. In de zomer en nazomer verzamelen ze rond “brooks River” om op Zalm te vissen. In juli komt de Zalm massaal de rivieren ingezwommen om kuit te schieten. In september, na het kuit schieten, sterven de vissen . Tientallen Bruine Beren zijn in de weer om de stervende Zalmen te vangen en op te peuzelen. Het is leuk om die Beren bezig te zien, ze maken gebruik van verschillende vistechnieken, snorkelen, duiken en rennen in het water.

En ja we hebben wel degelijk Beren tegen het lijf gelopen, op een gegeven moment stond ik tien meter van de Beer, ik schrok even en bleef stilstaan en de gedachte dat ik niet zoveel gelijkenissen heb met een vis deed me even ontspannen. Dan langzaam achteruit en de Beer vervolgde zijn wandeling.

 

lg allandschapdenaliDSC 4424

 

lg almckinleymassiefDSC 3555

 

lg mackinleygletsjerluchtfotoDSC 3737

 

lg algrondeekhoorndenaliDSC 5015

 

lg alzeeeotter DSC7836

 

lg albruinebeerkatmai DSC8099

 

lg denaliDSC 4329

 

lg herfstkleurendenaliDSC 5265

 

 

Valken

Deze lente hebben Torenvalken voor de tweede maal gebroed in mijn tuin. Door het goede weer tijdens de voorbije lente was het broedseizoen voor vele vogels vroeg begonnen. Dit was ook het geval voor de Torenvalken, de jonge valken hebben de nestkast drie weken vroeger verlaten in vergelijking met vorig jaar.

Op 21 juni verliet de eerste valk de nestkast. Op dat moment zijn ze nog zeer stuntelig, het vliegen verloopt zeer moeizaam alsook het landen op een tak. Omdat de jonge vogels goed gevoerd zijn is hun gewicht zelfs hoger dan de volwassen vogels. En aangezien de slagpennen nog niet volgroeid zijn hebben ze aanvankelijk problemen om te vliegen. Dat is dan ook voor de jonge vogels een kritiek moment in hun prille leven. De nest bestond uit 5 Valkjes maar kort na het uitvliegen telde ik er nog 4.

De eerste dagen bleven ze vooral veilig in de boom van de nestkast. De tweede dag ondernamen ze kleine vluchten van tak naar tak om dan terug op het dak van de nestkast te komen uitrusten.  Dat evolueerde zeer snel en de derde dag maakten ze al gezwind korte vluchten in de tuin. Ze werden nog steeds gevoerd door beide ouders. Vanaf de vijfde dag verkenden ze de omgeving en begonnen ze te jagen.

In mijn tuin had ik enkele palen geplaatst waarop ik regelmatig stukjes vlees legde.  Het was enkel het wijfje dat geïnteresseerd was in het vlees en gaf ook regelmatig stukjes aan de jonge vogels de eerste dagen van het uitvliegen.

Na twee weken zie ik ze nu regelmatig jagen in de polders achter mijn tuin. Gisteren zag ik ze nog alle vier samen zitten op een mesthoop in het veld.

 

lg torenvalkjongtuinpaal DSC7313

 

lg torenvalkjongmantuinpaal DSC7380

 

lg torenvalkjong DSC6939

 

lg torenvalkenvechtendpanotuin DSC6717

 

 

Nieuwsgierig

Het was een weide ergens in Frankrijk ( La Brenne ) waar wel honderden konijnen aanwezig waren. Door de grote kolonie Konijnen waren er zeer grote putten in de weide ontstaan door het graafwerk van de diertjes. Ik had de indruk dat de landbouwer zelfs fier was op zijn kolonie Konijnen omdat hij zelf voorstelde om eventueel de Konijnen eens te fotograferen.

De foto is genomen vanuit een hut met een zeer laag standpunt, daardoor het effect van de onscherpe voor - en achtergrond.

 

lg konijnDSC 8762

 

 

Spetterend

 

Tijdens deze droge lente, maken vogels dankbaar gebruik van ondiepe plassen om te drinken en zich te wassen.

Ik heb de indruk dat Spreeuwen de meest propere vogels zijn, met veel enthousiasme bukken ze zich in het water om daarna met hun vleugels te fladderen zodat het opspattend water de vogels helemaal nat maken.

De Reiger kwam af en toe langs om voedsel te zoeken. Met zijn lange poten kon hij alle hoekjes van de plas bereiken. Het is nog een jonge vogel, want de donkere band op de kop is nog niet helemaal zwart.

Een Meerkoet kwam pas tevoorschijn als de zon bijna verdwenen was. Deze donkere vogel met witte snavel is nu aan het jagen op insecten aan het wateroppervlak.

De Witte kwikstaart heeft een gans andere manier van jagen op insecten, hij rent ze gewoon achterna langs de waterlijn. 

Een weidevogel als de Grutto heeft het nu extra moeilijk tijdens deze droogte. Met zijn lange snavel boort de vogel in de bodem naar allerlei wormen, door de droogte is de bodem nu uitgedroogd en hard geworden. Maar veel belangrijker is dat de Grutto's en de andere weidevogels dikwijls ook het slachtoffer zijn van de landbouw. Vele vogels vallen ten prooi aan de maaimachines. De vogels die op akkers broeden hebben meer kansen. Om de landbouwers te helpen om slagvelden te vermijden kunnen er toch een aantal maatregelen genomen worden. In Duitsland maakt men bijvoorbeeld gebruik van geluids afschrikking, door middel van kettingen die aan de maaimachines hangen. Ook zijn er landbouwers die op eigen initiatief jagers van de plaatselijke WBE (Wild Beheers Eenheid) contacteren om juist voor het maaien het grasveld te doorkruisen om alle dieren te verjagen. Ook centraal op het veld beginnen maaien kan een maatregel zijn. Ik hoop dat hierover eens nagedacht wordt door de plaatselijke verantwoordelijken om onze landbouwers te informeren over het belang van de maatregelen.

De volgende vogels heb ik kunnen waarnemen bij de plas, Zomertaling, Wilde eend, Gele kwikstaart, Witte Kwikstaart, Watersnip, Bosruiter, Groenpootruiter, Witgatje, Oeverloper, Spreeuw, Blauwe reiger, Grutto, Kievit, Scholekster.

 

lg spreeuwopvliegend DSC4665

 

 

lg blreigerpano DSC5449

 

 

lg gruttopano2 DSC5892

 

lg meerkoet DSC4718

Draakjes

 

Deze lente waren de amfibieën massaal aanwezig tijdens de voortplantingsperiode. Een strenge winter zorgt ervoor dat Kikkers, Padden en Salamanders niet ontwaken tijdens hun winterslaap en zo geen onnodige energie verliezen. Direct na de winterslaap spoeden de diertjes zich naar de voortplantingsgebieden (meestal poelen) om te paren en eitjes te produceren, en dit vergt zeer veel energie.

Ook de overzetacties zullen een positieve invloed hebben op de populaties, die langzaam toenemen. Vorig jaar zijn er in het Drongengoedbos 1500 amfibieën overgezet en dit jaar waren dit 3000 diertjes.

Na de Padden en de Bruine kikkers is het de beurt aan de Salamanders. De Kleine watersalamander is de meest algemene soort in Vlaanderen, in Wallonië is hij een schaarse verschijning. Ondanks zijn naam is hij niet de kleinste, de Vinpootsalamander is nog kleiner.

Het waren ongeveer mijn eerste onderwaterfoto's. Het was uren wachten tot er enkele exemplaren voor de lens kwamen. Het is een nieuwe wereld die nu voor mij zichtbaar wordt, het is een verademing.

De klomp eieren (kikkerdril) is van de Bruine kikker, het snoer met eitjes is van de Gewone pad. De snoeren zitten steeds rond waterplanten gewikkeld, hier zitten de eitjes tussen Fonteinkruid.

 

lg ondwakikkerdrileitjespad DSC3578

 

lg kleinesalamsluis DSC3779