• image
  • image
  • image

Kreek in ere hersteld

Eind januari 2012 is men beginnen graven om het verloren stuk Vrouwkeshoekkreek in ere te herstellen.

In 1967 is de kreek opgevuld met baggerspecie uit het Leopoldkanaal. Tot 1967 was de kreek een kil met veel riet, zo heb ik het mijn oude buurman nog horen verwoorden. Hij had er nog otters gevangen en ander wild in de jaren 50. Ik was zeer geïnteresseerd want mijn tuin paalt immers aan de weide dat vroeger kreek was. Ongeveer 20 jaar geleden heeft Natuurpunt, toen nog Natuurreservaten VZW, de weide gekocht. De weide werd vanaf dat moment extensief begraasd door runderen en paarden.

De mensen van Natuurpunt maakten zicht sterk dat ze de weide ooit in kreek terug zullen herstellen. Op een gegeven moment werd die droom werkelijkheid, want het project werd door Europa goedgekeurd in functie van waterberging. Dankzij Natuurpunt, de Provincie en de Gemeente Sint-Laureins is dit project werkelijkheid geworden. Het gebied krijgt nu ook een waterbergende functie wat de kans op overstromingen in de omgeving vermindert.

Op 30 januari is men beginnen graven aan de kreek, en een maand later was de klus af behalve afwerking als een nieuwe sluis en sloot. De grond werd met grote vrachtwagens naar Breskens gevoerd en werd gebruikt om de zeedijk te versterken in het kader van het project "zwakke schakels".

De nieuwe kreek was even wennen , zwanen en andere watervogels vlogen nu immers recht op mijn huis af richting de nieuwe kreek. Grutto’s en scholeksters waren de eersten die de oevers van de kreek koloniseerden.

 

Op de luchtfoto kan je duidelijk de opgevulde kreek zien. Linksonder waar de kreek intact is gebleven is Nederlands grondgebied en hier noemt de kreek "de Blokkreek".

01lg luchtfotokantijnebeoosteredepolderDSC 2921

 

Dat was de weide juist voor de graafwerken.

lg vrouwkeshoekweideDSC 1557

 

lg gravenkreekDSC 6143

 

lg gravenkreek10febDSC 5828

 

lg vrouwkeshoekkreek20febDSC 6213

 

Winterse kreken

De eerste twee weken van februari was het nog eens een winteroffensief vanuit de oude doos. Het was zo erg dat bij onze noorderburen de elfstedentocht-koorts terug oplaaide.

De tocht is niet kunnen doorgaan, vooral door het laagje sneeuw die de koude temperaturen temperde en bijgevolg het ijs niet overal dik genoeg was.

Maar het laagje sneeuw was juist genoeg om luchtfoto's te nemen in de polder. Deze luchtfoto is genomen te Assenede, het is de Grote kil of het Hollandsgat met de Kleine kil. Vanuit de lucht was de polder als het ware een wit deken met vele tekeningen.

De ijssculpturen zijn genomen in het begin van het winteroffensief, omheen enkele rietstengels in een sloot vormde zich het eerste ijs.

 

lg luchtfotoassenedekleinekilsneeuwDSC 4048

 

lg ijssculpturengrotegeulDSC 2615

 

finalebeeld

Elk jaar organiseert de milieucel van de KBC bank ( Argus ) een natuurfotowedstrijd. Het was nu reeds de tiende editie en de wedstrijd is een succes geworden want er waren nu niet minder dan 11 000 inzendingen.

De finalebeelden staan sedert enkele dagen online. Iedereen kan nu een stem uitbrengen op hun favoriete foto en door te stemmen kan je nog een camera winnen ook. De foto met de meeste stemmen, wint de prijs van  het publiek.

Ik heb het geluk dat  één van mijn foto's genomineerd is als finalebeeld "het steenuiltje" . Je kan de foto vinden op de site van "argus" in de categorie "natuur in tuin en stad".

Het uiltje heb ik mijn tuin genomen ergens begin juli. Het was een mooie avond, de steenuiltjes hebben op dat moment grote jongen en de oudervogels moeten reeds vroeg op pad om hun jongen van voedsel te voorzien.

Ik had gezien dat het uitlje enkele favoriete uitkijposten had. Bij een bepaald paaltje kon ik de steenuil als het ware inkaderen in zijn omgeving, met links de stam  van de knotwilg en op de voorgrond  en rechts in beeld, de onscherpte van de begroeiing

Na enkele dagen ben ik erin geslaagd om de steenuil op het juiste moment en op de juiste plaats te fotograferen.

 

lg steenuiiltuinDSC 2149

 

 

Festival Nature Namur

Festival Nature Namur


Elk jaar, in oktober,  is er een Natuurfestival te Namen. Op verschillende locaties in de oude stad zijn er tentoonstellingen van bekende en minder bekende natuurfotografen te bezichtigen. De locaties zijn met zorg uitgekozen, mijn favoriete plaatsen zijn "L' Eglise Saint-Loup" en "La Brasserie François". Dit jaar was het Festival terug een groot succes, de organisatie telde een kleine 10 000 bezoekers.

Een van de fotografen die voor mij in het oog sprong was Grzegorz Lesniewski, een Poolse natuurfotograaf. Van hem had ik al regelmatig foto's gezien in Polen en hij is ook één van de fotografen die was uitgenodigd voor het Europees project "Wild Wonders". Enkele andere fotografen die me zijn bijgebleven zijn "Michel Loup" met zijn onderwateropnames en "Fabrice Cahez' met "Philippe Moës" die uitmunten in subtiliteit. 

Ik was ook één van de exposanten en als enige Vlaming voelde ik me ook wel een beetje exotisch tussen al dat buitenlands geweld. Het thema van mijn tentoonstelling was "Mon Jardin".

Niet toevallig heb ik gekozen voor dit thema waarbij de fylosofie " het hoeft niet ver te zijn om mooi of spannend te zijn" of " het gras is niet altijd groener aan de overkant" centraal staat. Dikwijls kunnen we op TV prachtige natuurdocumentaires zien uit alle hoeken van de wereld, alleen de natuur in onze eigen omgeving wordt over  het hoofd gezien. Er is natuurlijk niks mis om de schitterende natuur van Afrika, Alaska .... in de kijker te zetten op één voorwaarde dat we ook onze eigen natuur belichten. Op dit eigenste moment hoor ik een roodborst zijn winterlied zingen, en een uur geleden was de torenvalk enkele kauwen aan het verjagen, terwijl ook een buizerd een kijkje kwam nemen. Ik zal nooit een tijger, olifant of beer in mijn tuin te zien krijgen maar wel parende torenvalken, jagende steenuilen, een kill van een turkse tortel door een sperwer, een jagende hermelijn, parende blauwtjes, een distelvlinder die zich opmaakt voor zijn eerste vlucht, een roofvlieg op de uitkijk, ringmussen die hun vliegklare jongen naar buiten lokken enz. Kortom ook in een tuin is de natuur spectaculair maar niet iedereen ziet het.

Een tweede reden waarom ik het thema "Mon Jardin" heb gekozen is omdat tuinen een belangrijke oppervlakte natuur kunnen zijn, zeker in onze verstedelijkte omgeving. Het is niet toevallig dat in mijn tuin vele vlinders rondfladderen, of dat er torenvalken en steenuilen broeden. Mijn tuin beheer ik in functie van de natuur. Een hooiweide die jaarlijks gemaaid wordt, een ruigtezone en een akker waarop zomertarwe en koolzaad dat niet geoogst wordt en tijdens de winter een belangrijke voedselbron is voor vogels en vele andere dieren als muizen. Ik besef dat Ik het geluk heb om in een zeer landelijke omgeving te wonen en dit  biedt natuurlijk vele voordelen betreft het aantrekken van bepaalde diersoorten. Het beheer van mijn tuin is louter in functie van de natuur, meestal worden tuinen functioneel ingericht waarbij de kinderen een belangrijke rol spelen. Maar ook hier, door middel van een aantal kleine aanpassingen kan men soms wonderen verrichten. Een hoekje met snoeihout en grasmaaisel kan een uitstekende overwinteringsplaats zijn voor een egel. De boodschap is, laat een aantal hoekjes ongemoeid door bijv het gras hoog te laten groeien. Nestkasten en insectenhotels zijn meestal ook een succes. 

Ik was aangenaam verrast door de vele positieve reacties, zowel wat betreft het idee / thema als de fotografie. Voor "Nature et Image" werd ik uitgenodigd voor een kort interview, alsook werd ik aangesproken door Claudine Brasseur ( presentatrice van  het programma 'Le Jardin Extraordinaire) om hier eventueel dieper op in te gaan.

Op een gegeven moment was ik als het ware een toeristisch infopunt. Ik had ook een aantal foto's van de omgeving ( kreken en polders) in de tentoonstelling opgenomen om mijn tuin te situeren, waardoor er regelmatig wat meer uitleg werd gevraagd naar de streek.

Met dank aan de organisatie van het Festival.

 

lg tentoonstellingDSC 8779

 

lg tentoonstellingDSC 8782

 

lg tentoonstellingDSC 8783

 

lg tentoonstelliongDSC 8778

 

 

The last frontier

Alaska, de grootste staat van Amerika, was mijn reisbestemming. Met een 4-koppig gezelschap hebben we gedurende 3 weken Alaska bezocht. Twee weken een rondreis met een motorhome en de laatste week met een binnenvlucht naar Katmai Nationaal Park, waar we op een camping verbleven.

 Enkele persoonlijke indrukken over Alaska, zeer vriendelijke mensen, verlaten wegen, zelfgetimmerde krakkemikkige huisjes met steeds een aantal autowrakken in de tuin, en last but not least een wildernis om stil van te worden.

Immense bergmassieven doorsneden door vele gletsjers, bossen en toendra die verder reiken dan de horizon. Brede riviervalleien en moerassen. In het zuiden reiken de bergen en gletsjers tot in de zee en vormen prachtige fjorden.

Eind augustus waren we in Denali Nationaal Park, door de intense herfstkleuren stond dit gebied als het ware in vuur en vlam. Denali is een berggebied, de Mount Mc Kinley is met zijn 6194m de hoogste berg van Noord-Amerika. Dagelijks konden we Bruine beren waarnemen die druk in de weer waren met het eten van bessen, ook hadden we verschillende ontmoetingen met Elanden, Kariboes, Dall Sheeps en Grondeekhoorns.

In het zuiden in de buurt van Seward waren de Zeeotters de attractie. Zeer galant bewegen ze in het water, de rollende beweging die ze op sommige momenten steeds herhalen deed me denken aan een choreografie.

Katmai Nationaal Park was onze laatste bestemming. Dit gebied is enkel te bereiken met een watervliegtuig. In zware storm zijn we veilig geland op het meer nabij Brooks Camp. Brooks Camp bestaat uit een aantal lodges een camping en een cafetaria. Bij aankomst wordt iedereen voorbereid door de rangers over hoe je moet omgaan met de beren. Ook op Brooks Camp zelf kan je beren tegen het lijf lopen.

Dit is het gebied bij uitstek voor de Beren. In de zomer en nazomer verzamelen ze rond “brooks River” om op Zalm te vissen. In juli komt de Zalm massaal de rivieren ingezwommen om kuit te schieten. In september, na het kuit schieten, sterven de vissen . Tientallen Bruine Beren zijn in de weer om de stervende Zalmen te vangen en op te peuzelen. Het is leuk om die Beren bezig te zien, ze maken gebruik van verschillende vistechnieken, snorkelen, duiken en rennen in het water.

En ja we hebben wel degelijk Beren tegen het lijf gelopen, op een gegeven moment stond ik tien meter van de Beer, ik schrok even en bleef stilstaan en de gedachte dat ik niet zoveel gelijkenissen heb met een vis deed me even ontspannen. Dan langzaam achteruit en de Beer vervolgde zijn wandeling.

 

lg allandschapdenaliDSC 4424

 

lg almckinleymassiefDSC 3555

 

lg mackinleygletsjerluchtfotoDSC 3737

 

lg algrondeekhoorndenaliDSC 5015

 

lg alzeeeotter DSC7836

 

lg albruinebeerkatmai DSC8099

 

lg denaliDSC 4329

 

lg herfstkleurendenaliDSC 5265