• image
  • image
  • image

Rode kreek als nieuwjaarskaart

Vooreerst mijn beste wensen aan iedereen en vooral een goede gezondheid. Ook wens ik jullie vele verrassende ontmoetingen in de natuur.

Vorige week had ik nog zo een verrassende ontmoeting met de Blokkreek die als het ware in vuur en vlam stond. Het diepe ochtendrood was te bewonderen voor zonsopgang. Dit duurt meestal niet lang, het is zaak om op het juiste moment op de juiste plaats te zijn. 

Het morgenrood en avondrood is typisch voor de winter, de zonnestralen moeten nu een lange weg afleggen doorheen de atmosfeer. Het zonlicht wordt verstrooid door stofdeeltjes of waterdamp in de atmosfeer. Het rode licht wordt het minst verstrooid en hierdoor is het rode licht best zichtbaar.

De Blokkreek is ontstaan op het einde van de 80-jarige oorlog door opzettelijke overstromingen. Samen met de Vrouwkeshoekkreek en de Hollandersgatkreek vormt de Blokkreek eigenlijk één overstromingsgeul die rond 1620 is ingedijkt.

blokreek-kaartje

Hermelijn

 

Met enige fierheid kan ik meedelen dat ik met enkele foto's van de hermelijn laureaat ben op de natuurfotowedstrijd van Montier-En-Der in de categorie "sequence naturelle". Ik heb de tweede plaats behaald met de foto's op deze prestigieuze natuurfotowedstrijd.

In de lente van 2013 had ik het geluk een hermelijn te kunnen fotograferen na een tip van de boswachter in het Provinciaal domein "Het Leen" te Eeklo.

Via een gat in de buitenmuur van de woning drong de hermelijn in het huis om in de isolatieruimte van de zolder zijn jongen groot te brengen. Begin maart plaatste ik een wildcamera bij het gat. De wildcamera maakt enkel filmopnames als er beweging is, op die manier kon ik informatie verzamelen over de activiteiten van de hermelijn.

Via opnames met een wildcamera (Bushnell, http://www.tuinadvies.be/shop/zoeken.php?q=bushnell ) kon ik zien dat de hermelijn in maart vooral nachtactief was. Eind maart werd de witte wintervacht geleidelijk vervangen door de kastanjebruine zomervacht. Begin mei kwam de hermelijn bijna dagelijks met een prooi, meestal konijnen. De konijnen waren dikwijls vele malen het gewicht van het hermelijnwijfje, die gemiddeld 200 gram weegt. Ook was de hermelijn nu veel meer als voorheen dagactief. Vanaf 9 mei ben ik beginnen fotograferen, mijn schuilhut stond er reeds sedert maart, op die manier was de hut een deel van het landschap geworden voor de hermelijn. Liggend op de grond bleef ik uren stilliggen in de hoop een glimp van de hermelijn op te vangen. Op zondag 12 mei werd mijn geduld voor het eerst beloond. Omstreeks 13u kwam de hermelijn vliegensvlug aanlopen met een konijn, voor ik het goed en wel besefte was het konijn al verdwenen in het gat. Ik had nu mijn eerst foto's genomen maar geen enkele foto was goed.

In totaal verbleef ik 36 dagen in de hut, waarbij het leegroven van een nest jonge kauwen het hoogtepunt was. De hermelijn was in totaal een uur bezig om de jonge kauwen door het gat te krijgen. Bij het grootste jong heeft het haar bloed, zweet en tranen gekost om het jong naar binnen te krijgen. Met het tweede jong was ze zelfs mijn hut binnengelopen. Het zijn met enkele van die foto's dat ik laureaat ben op de natuurfotowedstrijd.

Met de beste filmfragmenten,van 4 maanden opname, heb ik een filmpje laten monteren van 4 minuten door Brecht Boelens. Hieronder kan je een trailer zien van 20 sec.

 

 

Het was fantastisch om het diertje van op de eerste rij te kunnen observeren. Er kwam veel geduld en doorzetting bij kijken. Van de 36 dagen heb ik zeker tien dagen op de muur zitten staren zonder iets te hebben gezien.

Over deze reportage heb ik ook een tentoonstelling van 10 foto's.

Ook maakt deze reportage deel uit van een presentatie over "Meetjesland natuurlijk".

01  01lg hermelijnDSC 2839 2

 

02 01lg hermelijnDSC 2839 1

 

03lg hermelijnmetkauwDSC 2785

 

04 30lg hermelijnDSC 2973

 

Vleeseters in het Drongengoed.

Vanaf deze lente was ik regelmatig in het Drongengoed om op regelmatige tijdstippen een mals stukje vlees te leggen voor enkele vleesetende vogels.

Het Drongengoedbos is met zijn 750 ha. het grootste bos van Oost-Vlaanderen en ligt op het grondgebied Knesselare en Maldegem. De twee belangrijkste  beheerders zijn het Agentschap voor Natuur en Bos en Natuurpunt. Het bos is zeer gevarieerd mede dankzij de werken die  de laatste jaren in het gebied hebben plaats gevonden. Het bos bestaat uit bestanden met beuk en eik alsook naaldhout maar ook open stukken met heide en vele andere zeldzame planten. 

In april vond ik een prachtige gevallen beukenstam in het bos die reeds ingenomen was door vele verschillende soorten mossen en varens. Het is altijd een uitdaging om dieren in hun natuurlijke omgeving te fotograferen en deze gevallen boomstam was een ideaal decor. 

In april heb ik hier een onopvallend hutje geplaatst en ook een wildcamera. De wildcamera registreert elke beweging. Op die manier kan ik alles observeren zonder aanwezig te zijn. Ik krijg info over welke soorten dieren op bezoek komen, op welk tijdstip ze komen en hoe frequent. 

Algauw was de buizerd een vaste klant. Na enkele dagen nam ik plaats in de hut en na 2 uur wachten kon ik de buizerd duidelijk horen. Vanuit de hut kon ik niks zien van de omgeving enkel door mijn 200 - 400 mm telezoom kon ik observeren. Even is de buizerd geland op de boomstam maar was vlug weer weg. De vogel voelde als het ware mijn aanwezigheid nochthans zat ik roerloos in de hut te wachten. Enkele weken terug in augustus heb ik terug plaats genomen in de hut. Ik had een bewolkte zomerdag uitgekozen omdat in bewolkte omstandigheden de contrasten minimaal zijn waardoor er een prachtige sfeer aanwezig is in het bos. Na drie uur wachten was de buizerd in de buurt. Ik kon hem terug duidelijk horen roepen en niet lang daarna zat de vogel op de boomstam. De buizerd was blijkbaar op zijn gemak want hij begon direct van het vlees te eten. Met mijn telezoom kon ik nu verschillende composities maken van de vogel in dit prachtige decor.

In de loop van de zomer heb ik ook verschillende keren 's avonds en s'nachts in de hut gezeten. Met een Led verlichting heb ik de plaats opgelicht zodat ik silhouetten kon zien en ook kon scherpstellen. Op de eerste avond klokslag 22.15u hoorde ik een doffe plof en aan het silhouet te zien was het een bosuil die geland was. Ook de uil was blijkbaar verlekkerd op het vlees. Ik heb de uil gefotografeerd met 4 flitsen. Twee flitsen om de uil op te lichten en twee flitsen om de varen te verlichten. De nachtvlinder die toevallig kwam voorbijgevlogen was de kers op de taart.

Buizerd 

lg buizerdDSC 9602

Bosuil

lg bosuil2DSC 0962

 

Sentse Globetrotters

Sedert vorig jaar vliegen twee bijzondere kiekendieven boven de velden van Sint-Laureins. Zoals ik reeds bericht heb in een vorig blogartikel is het Instituut voor Natuur en Bosonderzoek ( INBO ) bezig met een onderzoek op de bruine kiekendief naar aanleiding van de afname van de populatie.
In functie van het onderzoek worden de kiekendieven niet alleen geringd ( door een erkend ringer van het KBIN) en voorzien van wintags maar probeert men ook volwassen kiekendieven van een zender te voorzien. Dit is niet eenvoudig maar vorig jaar zijn de onderzoekers erin geslaagd om drie kiekendieven te voorzien van een zender, twee mannetjes en één vrouwtje. Ze hebben alle drie een naam gekregen; Jozef, Peter en Mia. Via een systeem van ontvangers krijgt men dagelijks de gps coördinaten van de vogels te zien tijdens de broedperiode. Wanneer de kiekendieven vertrekken naar het zuiden worden de gps coördinaten opgeslagen in de zender, en van zodra er terug contact is met een ontvanger worden alle opgeslagen coördinaten terug geupload op een computer.
Voorbije lente keken de onderzoekers met spanning uit naar de terugkomst van Peter, Jozef en Mia. De mannetjes hebben de gewoonte om terug te keren naar dezelfde broedgebieden, de vrouwtjes daarentegen zijn minder honkvast. De mannetjes zijn veel actiever vanaf de aankomst en verschaffen dus veel meer gps gegevens, het wijfje broedt eerst een maand lang ( en blijft dus ter plaatse) en wordt pas actief als de jongen wat ouder zijn. Voor het onderzoek is het bijgevolg veel interessanter om mannetjes te voorzien van een zender.

Het was een grote opluchting toen de onderzoekers op 3 april terug contact kregen met Peter. Alle gegevens van de laatste 5 maanden konden nu opgeslagen worden. Begin oktober is Peter vertrokken naar het zuiden. Via de oostkust van Spanje is hij naar Afrika gevlogen. Hij heeft de winter doorgebracht in Senegal in de delta van de Saloum rivier. Voor de terugreis heeft hij een andere route genomen, via de straat van Gibraltar rechtdoor richting het noorden.
Jozef was deze lente terug op 13 april. Hij heeft voor de heen - en terugreis ongeveer dezelfde route genomen boven Frankrijk en Spanje en via Gibraltar naar Afrika. Jozef heeft de winter doorgebracht in het westen van Mali dichtbij de grens van Mauretanië. Meestal leggen de kiekendieven enkele honderden kilometers per dag af tijdens de trek. Bijzonder was wel dat Jozef tijdens de terugtrek een dag heeft gehad van 850 km.

Hopelijk hebben Jozef en Peter een succesvol broedsel om dan terug ergens eind september, begin oktober te vertrekken naar het zuiden. Van Mia is er geen spoor.

De foto's zijn genomen in de lente, na aankomst in de broedgebieden zijn de kiekendieven druk in de weer met balts en het bouwen van hun nest. Dunne twijgen en rietstengels zijn hun geliefkoosde bouwmaterialen. Het mannetje op de foto is niet Peter of Jozef. De vogel is gefotografeerd aan de Sint-Kruiskreek in Zeeuws-Vlaanderen.

Als je meer wil te weten komen over kiekendieven of roofvogels in het algemeen, bezoek dan de site van Werkgroep Roofvogels Zeeland:  http://www.roofvogelszeeland.nl/

 

Het mannetje van de bruine kiekendief verzamelt zijn nestmateriaal.

lg bruinekiekDSC 4958

 

lg briunekiekDSC 4959

 

lg bruinekiekDSC 4966

 

Een kaartje met de trekroutes van Peter en Jozef. De rode route is die van Peter en de bruine van Jozef.

10419808 449537405190771 1413182903 n

 

Onweer in het krekengebied.

Na enkele hete zomerse dagen heeft gisterenavond koelere zeelucht het continent bereikt met onweer tot gevolg. Tijdens de schemering waren de eerste bliksems te zien in het westen. Aan de boerekreek had ik een goede locatie gevonden zonder veel lichtvervuiling. 

Op een gegeven moment kwam er een prachtige bliksem in beeld juist op de goede plaats boven enkele populieren.

Onweer onstaat meestal wannneer het drukkend warm is in combinatie met koele lucht. Door de hoge contrasten in temperatuur ontstaan er grote verticale luchtstromingen. Die hoge onweerswolken zijn "cumulonimbi" die soms 10 km hoog kunnen zijn. In de wolk neemt de elektrische lading toe en de bliksem is eigenlijk een grote vonk vanwege de ontlading. De vonk geeft licht af en verhit de lucht eromheen, die nu fors uitzet. De knal die ermee gepaard gaat is de "donder". Licht is sneller dan geluid, daarom komt de donder steeds later. Wanneer er een ontlading plaats vind tussen twee wolken onderling zien we een horizontale bliksem zoals op de foto.  

lg bliksemboerekreekDSC 0913