De Gierenhut in Bulgarije
Geschiedenis
De gierenhut bevindt zich in het Balkangebergte in Bulgarije. Sinds 2000 is de NGO Fund for Wild Flora and Fauna actief in dit gebied met het herintroduceren van gieren rond de regio Kotel.
Enkele jaren geleden kwam ik in contact met deze NGO. Op een gegeven moment vroegen ze me of ik interesse had om een terrein van hen te huren in de bergen — een ideale plek voor een voederplaats voor gieren, en ook geschikt om een fotohut te plaatsen.
In 2022 kocht ik een container. In het najaar van 2023 werd deze verbouwd tot een volwaardige fotohut en verhuisd naar zijn definitieve locatie. In februari 2024 werd de witte container in camouflagekleuren geschilderd en in de lente werd de hut verder afgewerkt.
De foto-openingen zijn voorzien van aluminium frames met camouflageslurven voor de lenzen. Aan de bovenrand van elke opening heb ik spiegelglas geplaatst om goed zicht op het terrein te behouden zonder de dieren te storen.Sinds de zomer van 2025 is de hut uitgerust met zes comfortabele bureaustoelen en zijn er altijd grondstatieven aanwezig. Er is ook een plan om een kleine aanbouw met toilet te realiseren. De hut biedt plaats aan maximaal zes fotografen.
________________________________________
Bezoekers
Inmiddels hebben al meerdere groepen gebruik gemaakt van de hut. Door de jaren heen heb ik veel ervaring opgedaan met de soorten en aantallen dieren die de voederplaats bezoeken.
De jakhals is bijna altijd van de partij. Het hoogste aantal dat ik recent tegelijk zag was 12 jakhalzen, en dat was nog maar een week geleden.
Gieren komen regelmatig naar de voederplaats, met de grootste kans in de herfst, winter en het vroege voorjaar. Het gaat vooral om vale gieren (soms tot wel 90 exemplaren), vaak vergezeld door enkele monniksgieren.
De aasgier is maar af en toe aanwezig. In de toekomst maken we ook kans op lammergieren, aangezien er momenteel een herintroductieproject loopt.
Zeearenden worden af en toe gezien op de voederplaats. Raven zijn altijd aanwezig, vooral in de winter, wanneer hun aantal kan oplopen tot meer dan 50. In de lente van 2025 werd ook een keizerarend regelmatig gezien. In de herfst en winter bezoeken ook bonte kraaien de plek.
________________________________________

Toekomst voor siesels
Samen met de NGO willen we het terrein van de voederplaats geschikt maken voor siesels. Het terrein is een steppe-achtig landschap dat begraasd wordt door paarden, koeien en schapen — ideaal voor siesels. Het is de bedoeling om siesels (Europese grondeekhoorns) vanuit de vallei te herintroduceren.
Deze lente zagen we in de vallei nabij de boerderij van de NGO (waar veel siesels leven) op hetzelfde moment: twee zwarte wouwen, een bastaardarend, een schreeuwarend, een dwergarend en een keizerarend — naast de gebruikelijke gieren en raven. Roofvogels jagen graag op siesels, en hun aanwezigheid trekt dan ook extra soorten aan.
________________________________________

Fotoreizen

Regelmatig organiseer ik fotoreizen naar dit unieke gebied, in de verschillende seizoenen. Ik vraag om te voederen en breng de gasten met een Land Cruiser naar de hut — wat op zich al een beleving is.
Vanuit de hut fotograferen we jakhalzen en gieren, maar in de vallei naast de NGO-boerderij kunnen we ook siesels, tapuiten, hoppen en smaragdhagedissen vastleggen.
In de lente zet ik in de vallei een partytent op die dienstdoet als koffiebar. Het hotel waar we verblijven ligt in een bos waar in het voorjaar vliegende herten gefotografeerd kunnen worden.
In de herfst zijn de bergen prachtig door de intense herfstkleuren. Naast het fotograferen van gieren en jakhalzen besteden we dan ook aandacht aan landschapsfotografie.
De winter kan uitdagend zijn: bij hevige sneeuwval is het soms onmogelijk om met de Landcruiser tot aan de hut te rijden. De hut is ook te voet bereikbaar, het is weliswaar een stevige klim van een half uur. Maar zeg nu zelf — wie droomt er niet van om jakhalzen of gieren te fotograferen in een maagdelijke witte sneeuwvlakte?
________________________________________

Zelf een reis organiseren?
Wil je zelf met een foto- of vriendengroep een reis naar het Balkangebergte organiseren? Neem dan gerust contact met me op — ik begeleid jullie graag ter plaatse.
________________________________________

Volgende fotoreis
De eerstvolgende fotoreis met als thema gieren, jakhalzen en landschappen vindt plaats van 22 tot 29 november 2025, met verblijf in het hotel.
Voor meer informatie: Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.

The Vulture Hide in Bulgaria
History
The vulture hide in Bulgaria is located in the Balkan Mountains. Since 2000, the NGO Fund for Wild Flora and Fauna has been active in reintroducing vultures into the Balkan Mountains near the town of Kotel. A few years ago, I came into contact with the NGO. At some point, they asked me if I would be interested in renting a piece of land they own in the mountains — an ideal spot for a vulture feeding station and the potential location for a vulture hide.
In 2022, I bought a container, which was converted into a photo hide in the autumn of 2023 and transported to its final location. In February 2023, the white container was painted in camouflage colors, and in the spring, further finishing touches were added. The photo windows were fitted with aluminum frames, each with a lens sleeve for camouflaging the camera gear. At the top of the window openings, I installed one-way mirror glass to provide a good view of the area.
Since the summer of 2025, the hide is equipped with six comfortable office chairs and ground-level tripods. There are plans to build a small extension outside the hide to serve as a separate toilet area. The hide can accommodate up to six photographers.
Visitors
Several groups have already used the hide. Over the years, I've gained experience in observing the numbers and species that come to the feeding site. Jackals are almost always present — the highest number recorded recently was 12 individuals, just one week ago. Vultures regularly visit the feeding station, especially in autumn, winter, and early spring. These are mainly Griffon Vultures — sometimes as many as 90 birds — and usually also a few Black Vultures feeding on carcasses or slaughter waste. Egyptian Vultures have also been seen, though only sporadically.
There is potential for Bearded Vultures in the future, as a reintroduction project is currently underway. White-tailed Eagles also occasionally visit the feeding site. Ravens are always present, and in winter, their numbers can exceed 50 individuals. In spring 2025, an Imperial Eagle was also regularly seen at the feeding site. Hooded Crows come to the feeding area in autumn and winter.
Future for Golden Eagles and Sousliks
We plan to adapt the site to be suitable for European Sousliks (ground squirrels) by introducing a small population from the valley onto the feeding grounds. The feeding area is a steppe-like environment regularly grazed by horses, cattle, and sheep, making it very suitable for Sousliks.
This spring, in the valley near the NGO's farm where many Sousliks live, we observed, at the same time, two Black Kites, an Eastern Imperial Eagle, a Lesser Spotted Eagle and a Booted Eagle — alongside the usual vultures and ravens. These raptors eagerly prey on the Sousliks.
Photo Tours
I regularly organize photography trips to this unique area during various seasons. I handle the feeding and transport guests to the hide using a Land Cruiser — an experience in itself. Besides photographing jackals and vultures from the hide, guests can also photograph Sousliks, Wheatears, Hoopoes, and Emerald Lizards in the valley near the NGO's farm.
In spring, I set up a party tent in the valley, which serves as a coffee bar. The hotel where we stay is located in a forest where stag beetles can be photographed during spring. In autumn, the mountain slopes become breathtakingly beautiful with their intense fall colors. During that time, besides photographing vultures and jackals, we also focus on landscape photography.
Winter can be a challenge due to snowfall, which sometimes makes it impossible to reach the hide by car — in such cases, a 30-minute walk is required. But who wouldn't dream of photographing jackals or vultures in a pristine snowy landscape?
Feel free to contact me if you'd like to organize a trip to the Balkan Mountains with your own group of photographers or friends — I'd be happy to guide you.
Next Photo Tour
The next trip, focused on vultures, jackals, and landscapes, will take place from November 22 to November 29, 2025, with accommodation in the hotel.
For more information, email: Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.

Monniksgier en vale gier in dreighouding

Jakhals tussen vale gieren

Monniksgier met vale gieren en overvliegende raaf

Herfstlandschap in het Balkangebergte

Herfstlandschap tijdens de avondschemering

Herfstlandschap met ondergaande zon vanop een prachtig panoramapunt

Herfstlandschap met drone gefotografeerd

De fotohut met omgeving

De fotohut met de landcruiser met zicht op de voederplaats

Het interieur van de fotohut met de bureaustoelen 

Het hotel waar we verblijven met de groepen tijdens de fotoreizen in het Balkangebergte

De Transhumance in Bulgarije
Vorige zomer, in augustus 2024, had ik het geluk een dag mee te stappen met een kudde schapen in het Balkangebergte in Bulgarije.
De NGO FWFF (Fund for Wild Flora and Fauna) is Bulgaarse een organisatie die zich inzet voor biodiversiteit en verantwoordelijk is voor de herintroductie van gieren in de Kresna-kloof en in Kotel. In het verlengde van deze herintroductie zet men zich in voor het herstel van ecologische processen in Bulgarije.
De schaapskudde telt ongeveer 1.000 dieren en wordt ingezet voor natuurbeheer. Rond de boerderij van de NGO worden de bergweiden begraasd door verschillende soorten vee, zoals runderen, paarden en schapen. Vroeger werd het vee verplaatst om altijd toegang te hebben tot voldoende graslanden. Deze verplaatsingen waren seizoensgebonden, duurden meerdere dagen en stonden bekend als de transhumance. Dit is een cyclische verplaatsing van het vee van de winter- naar de zomerweiden.
De transhumance is een eeuwenoude traditie die van groot belang was voor zowel het landschap als het ecosysteem. Deze traditie kwam veel voor in het zuiden van Europa, onder andere in Italië, Spanje en op het Balkanschiereiland. Sinds 2019 is de transhumance erkend als immaterieel cultureel erfgoed door UNESCO.
Gieren, wolven en andere aaseters profiteerden van de transhumance, omdat er onderweg vaak enkele verzwakte dieren stierven. Door de begrazing ontstond er een mozaïeklandschap dat de biodiversiteit bevorderde.
De NGO probeert deze oude traditie nieuw leven in te blazen, en hopelijk vormt deze stap het begin van een hernieuwde en duurzame traditie.

Meer foto's zijn te zien op mijn instagram ludogoossensnatuurfotos

Transhumance in Bulgaria
Last summer, in August 2024, I was fortunate enough to spend a day walking with a flock of sheep in the Balkan Mountains of Bulgaria.
The NGO FWFF (Fund for Wild Flora and Fauna) is an organization dedicated to biodiversity and is particularly known for reintroducing vultures in the Kresna Gorge and in Kotel, Bulgaria. In line with this reintroduction, the organization also works to restore ecological processes in the country.
The flock consists of approximately 1,000 animals and is used for nature conservation purposes. Around the NGO's farm, the mountain pastures are grazed by various livestock such as cattle, horses, and sheep. In the past, livestock was moved regularly to ensure sufficient access to grazing land. These seasonal movements took place over several days and were known as transhumance — the cyclical migration of livestock between winter and summer pastures.
Transhumance is an ancient tradition that played a crucial role in shaping both landscapes and ecosystems. It was a common practice in southern Europe, including Italy, Spain, and the Balkan Peninsula. Since 2019, UNESCO has recognized transhumance as Intangible Cultural Heritage.
Vultures, wolves, and other scavengers benefited from transhumance, as a few weakened animals typically died along the way. Grazing also created a mosaic landscape that supported biodiversity.
The NGO is working to revive this age-old tradition, and hopefully, this marks the beginning of a renewed and meaningful custom.

Трансхуманцията в България
Миналото лято, през август 2024 г., имах щастието да прекарам един ден, вървейки с стадо овце в Стара планина, България.
НПО FWFF (Фонд за дива флора и фауна) е организация, посветена на опазването на биологичното разнообразие и е особено известна с повторното въвеждане на лешояди в Кресненското дефиле и в Котел. В допълнение към тази дейност, организацията работи и за възстановяване на екологични процеси в страната.
Стадото наброява около 1000 животни и се използва за природозащитни цели. В района около фермата на НПО-то, планинските пасища се използват за паша от различни видове добитък – крави, коне и овце. В миналото добитъкът е бил преместващ сезонно, за да има достъп до достатъчно пасища. Тези придвижвания са продължавали с дни и са били известни като трансхуманция – цикличното придвижване на добитък от зимни към летни пасища.
Трансхуманцията е древна традиция, която е играла важна роля в оформянето както на пейзажа, така и на екосистемите. Тя е била обичайна практика в южна Европа – включително в Италия, Испания и на Балканския полуостров. От 2019 г. трансхуманцията е призната от ЮНЕСКО за нематериално културно наследство.
Лешоядите, вълците и други мършоядни животни са се възползвали от трансхуманцията, тъй като по пътя често са умирали изтощени животни. Пашата е създавала мозаечен пейзаж, който е подпомагал биологичното разнообразие.
НПО-то се стреми да възроди тази древна традиция, и се надяваме това да е началото на едно ново и устойчиво възраждане

Bulgarije barst van de vlinders, en dat was tijdens onze fotoreis in juni niet anders.

Na een onweersbui vormen zich op de veldwegen vaak plassen, die ware trekpleisters blijken voor vlinders. Op de modder rond zo'n plasje verzamelen zich soms tientallen, zelfs honderden vlinders. Ze zijn dol op de mineralen in de natte grond — een gedrag dat in het Engels "mudling" wordt genoemd.
Midden juni konden we onze ogen niet geloven: rond één enkele plas telden we meer dan 200 vlinders! Vooral koningspages waren in de meerderheid, maar ook bosparelmoervlinders en knoopkruidparelmoervlinders, kleine koolwitjes en boswitjes, heideblauwtjes, dwergdikkopjes en zwartsprietdikkopjes maakten hun opwachting.
Vanaf halverwege juni waren koningspages overal te zien, vooral op nectarplanten zoals de vele distelsoorten die in het Bulgaarse platteland overvloedig voorkomen. Het zijn echte juweeltjes van vlinders — groot, wit of crèmekleurig met zwarte dwarsstrepen en met twee sierlijke staartjes aan hun vleugels.
De waardplanten van de koningspage zijn verschillende soorten pruimen, en laat dat nu net een van de meest voorkomende fruitbomen in Bulgarije zijn. De soort vliegt van mei tot en met september, verspreid over drie generaties. Ze komt voor in heel Zuid- en Midden-Europa. De dichtstbijzijnde populatie bevindt zich in Duitsland, in het Rijndal en Ahrdal ten zuiden van Bonn.
De foto's zijn genomen met een Sigma 180 mm macro-objectief en een Nikon 14 mm groothoeklens.

Bulgaria is teeming with butterflies, and our recent photo trip in June was no exception.

After a thunderstorm, puddles often form along the country roads, and these quickly become gathering spots for butterflies. Dozens — even hundreds — of them flock to the mud around the water. They're drawn to the minerals in the damp soil, a behavior known in English as "mudling."
In mid-June, we could hardly believe our eyes: we counted over 200 butterflies around a single puddle! Swallowtails were by far the most numerous, but whites, blues, and skippers were also present.
From mid-June onwards, swallowtails were everywhere, especially on nectar-rich plants like the many species of thistles that are so common in the Bulgarian countryside. These butterflies are true gems — large, with two elegant tails on their wings.
The host plants of the swallowtail include various types of plum trees, which happen to be among the most common fruit trees in Bulgaria. The species flies from May through September in three generations and is found throughout Southern and Central Europe. The nearest population is in Germany, in the Rhine and Ahr valleys just south of Bonn.
The photos were taken with a Sigma 180 mm macro lens and a Nikon 14 mm wide-angle lens.

България изобилства от пеперуди и нашето последно фотографско пътуване през юни не беше изключение.

След гръмотевична буря често се образуват локви по селските пътища, които бързо се превръщат в място за събиране на пеперуди. Десетки, дори стотици от тях се струпват върху калта около водата. Те са привлечени от минералите в влажната почва – поведение, известно на английски като „mudling".
В средата на юни едва повярвахме на очите си: преброихме над 200 пеперуди около една-единствена локва! Най-многобройни бяха кралските опашати (Papilio machaon), но имаше и бели, сини и дебелоглавки пеперуди.
От средата на юни нататък кралските опашати се виждаха навсякъде, особено върху нектароносни растения като многобройните видове магарешки бодил, които са често срещани в българската провинция. Това са истински бижута сред пеперудите – големи, с две елегантни опашки на задните си крила.
Хранителните растения на тези пеперуди са различни видове сливи – дървета, които са сред най-разпространените овошки в България. Видът лети от май до септември в три поколения и се среща в цяла Южна и Централна Европа. Най-близката популация извън България се намира в Германия – в долините на Рейн и Ар край град Бон.
Снимките са направени със Sigma 180 mm макро обектив и Nikon 14 mm широкоъгълен обектив.

Het was even schrikken op maandag 7 april in het Balkangebergte. Het landschap lag er maagdelijk wit bij. Het zicht was beperkt door de hevige sneeuwval.
Door een Hoge drukgebied boven West-Europa was Oost-Europa onderhevig aan een noord circulatie waardoor het terug even winter was.
Bijzonder toch want sommige fruitbomen stonden reeds in bloei en andere bomen begonnen blaadjes te krijgen, dit in combinatie met de sneeuw was dit een bijzonder zicht. 

In het bos in de omgeving van het hotel vielen soms grote pakken sneeuw van de bomen en dit gaf een speciale touch aan de foto. 
Ten noorden van de gierenrotsen liggen enkele bijzondere grote platte stenen en dat was the place to be om enkele landschappen te nemen. Aan motieven op de stenen geen gebrek met in de achtergrond de silhouetten van de gierenrotsen. Ook stenden er verspreid enkele fruitbomen die op dat moment een leuk motief waren. Trouwens deze site is een Thracisch relict zoals er wel meer te vinden zijn in Bulgarije.

A Touch of Winter in Springtime Bulgaria

It came as a bit of a shock on Monday, April 7th, in the Balkan Mountains. The landscape was covered in a pristine blanket of snow, and visibility was limited due to the heavy snowfall.
A high-pressure system over Western Europe had caused a northerly airflow over Eastern Europe, bringing with it a brief return of winter.
Quite remarkable, really — some fruit trees were already in bloom, while others had just started to grow new leaves. The contrast with the fresh snow created a truly unique and beautiful sight. In the forest near the hotel, chunks of snow occasionally fell from the trees, sometimes adding a special touch to the photos.
North of the Vulture Cliffs, you'll find some unusual large flat stones — the perfect place to capture landscape shots. The blossoming fruit trees also made for great subjects in these snowy conditions. The stones themselves were rich in patterns and textures, with the silhouettes of the cliffs forming a dramatic backdrop.
Interestingly, this site is a Thracian relic — one of many you can find scattered throughout Bulgaria.

Een prachtige vink
Juist voor het huidig winteroffensief verliet ik Bulgarije. Op dat moment vroor het stenen uit de grond tijdens de nacht en overdag schommelden de temperaturen omstreeks het vriespunt.
Jaarlijks start ik met het voederen in de tuin van het vakantiehuis Probuda in november. De voedertafel is een robuust houten gedrocht met een dak en een grote petfles van enkele liters waarbij de bodem is verwijderd. Aan de petfles zijn 3 houten latten bevestigd waardoor de fles netjes omgekeerd op de voedertafel staat met de opening enkele centimeters verwijderd van de bodem van de voedertafel. Op die manier moet er zeker niet dagelijks gevoederd worden. Wanneer de voederbak en petfles helemaal gevuld zijn is dat ongeveer 8 kg zonnebloempitten en tarwe.
De zonnebloempitten vallen zeer in de smaak bij de meeste vogels en zeker bij de appelvinken. De voedertafel staat onder een prachtige notelaar. De vogels gebruiken de takken om aan te vliegen. Sommige takken zijn getooid met prachtige korstmossen waar de beste graffiti artiesten een puntje aan kunnen zuigen.
Wat nog opviel was het kleurenpallet. De monochrome bruine kleuren van de achtergrond in combinatie met de kleuren van de appelvink waren zeer complementair. Naast de kleuren is ook het gedrag van die appelvinken opvallend. In de winter vormen ze groepen om voedsel te gaan zoeken. Ondanks ze dan elkaar nodig hebben om voedsel te zoeken zijn ze toch dikwijls onverdraagzaam nabij de voedertafel. Regelmatig ontstaan er korte bekvechtmomenten die wel interessant zijn om te fotograferen, zeker in die natuurlijke setting. Ik huiver een beetje van het woord setting, want dikwijls wordt dit geassocieerd met een kunstmatig inrichten van een bepaalde fotolocatie.
Ik telde meer dan 20 appelvinken op dat moment, ook vele kepen, mezen, gaaien waren op dat moment aanwezig.
Meer foto's te zien op instagram ludogoossensnatuurfotos

A Beautiful Finch

Just before the current winter offensive, I left Bulgaria. At that time, the temperature was very low at night, and during the day, temperatures hovered around the freezing point.
I start feeding the birds in teh garden of the vacation house Probuda every year in November. The feeding table is a sturdy wooden contraption with a roof and a large plastic bottle of several liters, with the bottom removed. Three wooden slats are attached to the bottle, so it stands upside down on the feeding table with the opening a few centimeters above the table's surface. This way, feeding doesn't need to be done daily. When the feeding tray and bottle are fully filled, that amounts to about 8 kg of sunflower seeds and wheat.
The sunflower seeds are highly appreciated by most birds, especially the hawfinches. The feeding table is under a beautiful hazel tree. The birds use the branches to land. Some branches are adorned with stunning lichens, which even the best graffiti artists could learn something from.
What also stood out was the color palette. The monochrome brown background, combined with the colors of the hawfinch, was very complementary. In addition to the colors, the behavior of these hawfinches is also striking. In winter, they form groups to search for food. Even though they need each other to find food, they are often intolerant near the feeding table. Frequently, short squabbles arise, which are interesting to photograph, especially in such a natural setting. I shudder a bit at the word "setting," as it is often associated with artificially arranging a specific photo location.
At that moment, I counted more than 20 hawfinches, along with many finches, tits, and jays.
More photos can be seen on Instagram: ludogoossensnatuurfotos